8.2.11

İSTİFA

Hemen şok olmayın tabi. bugün değil. daha değil. ama yakında. B. senle konuştuktan sonra ve entryi mi girdikten kısa bir süre sonra bir sinir krizi geçirdim. bu sefer ciddiyim. kendini bilmez, Allah akıl dağıtırken ne halt yediği belli olmayan, insanlıktan, terbiyeden, görgüden nasibini malesef ki alamayan gerizekalının önde gideni bir hatun kişisiyle telefonda konuştuktan sonra- ki o telefonu nasıl yüzüne kapatmadan durabildiğimin ve telefonda sakinliğimi nasıl koruyabildiğimin açıklamasını şu an dahi kendime bile yapamıyorum- telefonu elimden fırlatıp sokağa kendimi atmak ve ciyak ciyak ağlayarak Taksim sokaklarında kendimi rezil etmek suretiyle bir ilke daha imza attığımı açıklıyorum. Evet sonunda bu da oldu. O kadar ki bir yarım saat ofise geri dönemediğim gibi, akabinde bir yarım saat tuvalette ağladıktan sonra, bir 45 dakikada masamda bilgisayar başında ağladım. Derin derin nefes almak ya da sigara bir sonuç vermedi, ama çantamı alıp çıkmama da Allah razı gelmedi sanırsam ya da şeytan bugünlük beni rahat bıraktı da diyebiliriz. yoksa çok ciddiyim bugün s.kerim ulan ebenizi de sizi de diyerek basıp gidebilirdim. bir insanın gözünün dönmesinin ne demek olduğunu da ben bugün gördüm. Kimsenin başına vermesin. Ama bu şekilde devam edemeyeceğim gerçekten. Akıl sağlığımı, beden sağlığımı ruh sağlığımı yitiriyorum gün be gün, sikindirik bir iş yüzünden bu kadarına değmez yani değmemeli, bir ara tuvalette klozet kapağının üstünde oturup, ağlarkene, dedim ki ulan paraysa para ya git Starbucks ta çalış git bi yerde garsonluk yap ne bileyim sırf paraysa derdin dedim, asgari ücret bir süreliğine yani, daha iyi bir iş buluncaya kadar (bunların iyisi var m ı çözemedim gerçi!). neyse hala buradan yazdığıma göre anladığınız üzere daha istifamı vermedim.Ancak şöyle bir karar verdim, bu ay sonuna kadar çalışıp ay sonunda aldığım parayla borcumu kapatıp ;( üstüne üstlük bir de şirkete borçluyum görüyorsunuz!) sonra da hadi bana eyvallah demek. Bir müddet ebenin hörekesindeki yazlığımıza gidip kafamı dinleyeyim diyorum, en azından bir müddet kafa toplamaca, oradan iş başvurusu yaparım hem de herşeyden bir müddet uzak kalırım. Bilemiyorum hayal tabi bunların hepsi, gerçek olan artık sinirlerim kaldırmıyor. bu da böyle bir şeydi işte...sizi seviyorum

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder