Canım babam..

Bizi bırakıp gidişinin  2. yılı doldu…

2 yıldır sabahları koridoru kaplayan parfümünün kokusuyla uyanmıyorum..2 yıldır gecenin geç saatlerinde, bizim çoktan yediğimiz yemekler senin için bir daha ısıtılmıyor..

Pazar brunchlarına,  sahildeki balıkçılarda akşam yemeklerine gitmiyoruz artık.

 Televizyonda  aksiyon filmleri yerine her akşam bir Türk dizisi açık oluyor, gazetenin spor eki okunmadan atılıyor..

Üç kadınız evde artık. Üç kişilik bir aile..

Hayatlarının neredeyse tümünde  sonsuz bir güvenle hep varlığını hissettikleri kişiyi kaybetmiş üç yaralı kalbiz..

Bir aradayken; acıları nasıl geride bıraktığımızı birbirimize hatırlatıyor, her şeyin daha iyi olacağını söylüyor, birbirimize güç veriyor, birbirimizde teselli buluyoruz.

Ama yalnızken.. Hepimiz ayrı ayrı..Olanlara inanamayarak yorgun düşene kadar ..ağlıyoruz. Birbirimizi duyuyoruz..ama dokunmuyoruz..Ne kadar kucaklaşsak da  omuzlarımızı birbirimize tüm içtenliğimizle uzatsak da.. Bu acının hafiflemesinin imkanı yok..Biliyoruz.

Hayat devam ediyor..Yaşıyoruz..Günlük dertlerimiz, gelecek kaygılarmız, planlarımız  var.Mutlu oluyor, gülüyor, eğleniyoruz. Her gün yeni bir başlangıç..ama yokluğunun acısı; kiminle nerede olursak olalım, ne yaparsak yapalım  hep orada..en ufak sessizlik anlarında sızlamasıyla kendini hatırlatan taze bir yara gibi..

Eskiden bir kaza sonucu kolunu bacağını kaybeden, bir şekilde bir talihsizlikle kör, sağır yaşamaya mahkum kalan insanların nasıl olup da hayatlarına devam ettiklerine inanamaz, benim başıma böyle bir şey gelse yaşayamayacağımı düşünürdüm.

 Hayattayım.. 2 yıldır bir kolum ya da bacağım kesilmiş, aniden göremez yada duyamaz olmuşum gibi eksiğim..ama hayattayım.Bir daha asla eskisi gibi olmayacağımı biliyorum..Yok olan parçam geri dönmeyecek..Ama yaşayacağım..Öyle de, böyle de günler geçecek..

Sen gitmeyi seçtin.Bizleri..sana en çok ihtiyacı olanları kırık dökük geride bırakmak, kalıp mücadele etmekten kolay geldi.Bazen isyan ediyorum..Ama sana kızamıyorum.İnsan hiç karşılıksız, bu kadar çok sevdiği birine nasıl kızabilir?

Bu gidişin kendi seçimin olması birazcık avutur mu bizi? Yaramızın kabuk bağlaması için kaç mevsim geçmesi gerek?

Seni çok özledim 'babişko'm.


B.